Title: La finta nonna : puppy'love
Author: sesary
Category: น่าจะโรแมนติก
Pairing: kanda x allen
Rating: PG-13
Author notes: หนูน้อยหมวกแดงจะวิบัติก็คราวนี้แหละ..
********************************************************************
กริ๊ง.........................
ยามเช้าอันแสนสงบ กลิ่นยอดหญ้าอ่อนๆแผ่ฟุ้งกระจายในสายอากาศ น้ำค้างตามยอดไม้และใบหญ้าต้องกับแสงตะวัน ดูราวกับเป็นทุ่งอัญมณีใสบริสุทธิ์..
กริ๊ง........................
สายตาของเจ้าบ้านมองทอดยาวออกไปตามแนวธารน้ำเล็กทางทิศตะวันออก พลางจิบชามินท์อ่อนๆ เส้นผมสีรัตติกาลพลิ้วไหวตามแรงลม
กริ๊ง.................
สายลมอุ่นๆประทะเข้ากับแผ่นอกเปลือยเปล่า ร่างสูงหลับตาลง เดินตรงไปที่ริมหน้าต่าง และ...
"จะโทรอะไรหนักหนา ไอ้บ้าโคมุอิ!!!!!!!!"
"เอาน่า คันดะคุง...เช้าๆแบบนี้อย่างอารมณ์เสียสิ "
"จะมีไอ้บ้าหน้าไหนเหมือนแกอีกละ โทรมากตั้ง 30 กว่าครั้งตั้งแต่เช้าเนี่ย.."
"ก็...จะบอกว่าวันนี้จะแวะไปทักทายก็เท่านั้นเอง"
"ไม่ต้องมา!!!!!!"
"ไม่ต้องดีใจอะไรขนาดนั้นก็ได้.."
"ใครว่าดีใจ ไม่ต้องมาเหยียบที่นี่เลยนะเฟร้ย!"
"คงไปถึงประมาณสายๆหน่อยนะ"
"เดี๋ยวแม่เอามุเก็นเสียบติดข้างฝาเลย!!!!"
"แล้วเจอกันนะจ้ะ คันดะคุง......ตรู๊ด..ตรู๊ด...ตรู๊ด"..
โคมุอิวางสายไปอย่างอารมณ์ดี แต่สำหรับคันดะ วันนี้ความซวยมากเยือนแต่เช้าเลย.... หูโทรศัพท์กลายเป็นเศษฝุ่นด้วยแรงโกรธ บรรยากาศยานเช้าที่แสนดี หายจากความทรงจำในทันที แล้ววันนี้ไอ้เจ้าตะกร้าถั่วงอกปริศนาที่วางอยู่หน้าบ้านเป็นประจำ ก็ยังไม่มีอีกต่างหาก ( เครียด x 2) มือเรียวกำมุเก็นแน่น แถมยังแผ่รังสีอำมหิตออกมาอีกต่างหาก ถ้ามาแม่จะเสียบให้หมดสภาพความเป็นคนเลย คอยดู!!!! (โคมุอิเอ่ย...ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแน่ๆ)
"รินารี่..พี่จะไปหาคันดะ ฝากทางนี้ด้วยนะ.."
"ไอ้คุณหัวหน้าแผนก คราวนี้ไม่ปล่อยให้หนีไปเป็นอันขาด" รีเวอร์และคนอื่นๆวิ่งไล่จับโคมุอิที่กระโดดเต้นบัลเลย์รอบห้อง แต่ก็ไม่สามารถจับไอ้คุณหัวหน้าแผนกได้ ส่วนรินารี่ก็ได้แต่ยืนปวดกาบาลอยู่อย่างเคย (พี่ตรู...) ระหว่างที่กระโดดไปกระโดดมาโคมุอิก็จัดแจงเปลี่ยนชุดเรียบร้อย
"ห...หัวหน้าแผนก ..น นั้นมัน" ด้วยความตกใจจากชุดที่โคมุอิสวมใส่ รีเวอร์ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง ไอ้คุณหัวหน้าแผนกหันมาทำหน้าเครียด
"ใช่แล้ว.ทุกท่าน ฉันคือ...หนูน้อยหมวกแดง"
ความเงียบเข้าครอบคลุมห้องชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนที่ต่างคนจะกลับไปทำงานของตนต่อ รีเวอร์ก็เช่นกัน ส่วนรินารี...ปวดกาบาล x2 เจ้าค่ะ
อีกฟากหนึ่ง ณ ที่ๆแสนสงบ หมาป่าตัวน้อยนั่งกอดเข่า สีหน้าดูเครียดๆ ก็แน่ละตื่นเช้ามาไอ้อาจารย์ตัวดี
ทิ้งเขาไว้อีกแล้ว ครั้งก่อนกว่าจะตามตัวเจอก็แทบแย่ นี้ยังไม่ถึงอาทิตย์ก็หนีไปอีก แล้วยังทิ้งคู่ขาไว้ซะเต็มรัง(บ้าน) ดีนะที่รีบหนีออกมาได้ไม่งั้น เวอร์จิ้นที่เก็บไว้เป็นแรมปีถูกพรากไปแน่ จดหมายของอาจารย์ตัวแสบถูกแกะออกอย่างไม่ไยดี..
ถึงอเลน....
ฉันเบื่อที่นี้แล้ว..เคะแถวนี้ไม่ได้ดังใจเลยสักคน ไปละ...
ปล. ไม่ต้องห่วง แกยังเวอร์จิ้นอยู่ ฉันไม่ยุ่งกับเด็กอย่างแกหรอก
ปล.2 ใครมาทวงหนี้..รู้นะว่าต้องทำยังไง
ปล.3 หาผู้ชายดีๆซักคน แล้วทำตามที่ฉันสอนละ...
ครอส มาเรีย
นั้นคือความเครียดที่หนึ่ง และนี่คือความเครียดที่สอง ตอนแรกก็ตัดสินใจว่าจะเปิดเผยตัววันนี้แหละ แต่พอเอาเข้าจริงก็ไม่กล้า เพราะกลัวว่าถ้าเกิดคนๆนั้นไม่ชอบเขาละ ไม่ถูกไล่ออกมารึไง แถมเมื่อตอนเช้ายิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย ด้วยความตกใจเลยเผลอหยิบตะกร้าที่เอาไปให้กลับมาซะนี้ เจ้าตัวเล็กจ้องตะกร้าที่เต็มไปด้วยถั่วงอก พลางทำหน้าเศร้า ' เขาจะเกลียดเราไหม ' เจ้าตัวเล็กเดินไปตามธารน้ำอย่าปลงๆ พลางแกว่งตะกร้าถั่วงอกไปมา แต่อยู่ดีๆเจ้าตัวเล็กก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างวิ่งตรงมาทางเขา....
"ข้างหน้า...หลบเร็ว!!!!!"
ด้วยหูที่ไวต่อเสียง(ก็เป็นหมานิ) จึงหลบตัวอะไรสักอย่างที่กลิ้งตกลงไปในธารน้ำ เจ้าตัวเล็กที่อึ้งอยู่พยายามรวบรวมสติ เพ่งมองไปในธารน้ำ หูสีขาวยาวๆ หางกลมๆสั้นๆ นั้นมันกระต่ายไม่ใช่เรอะ!!!!! แล้วทำไมตัวมันใหญ่กว่าหมาป่าอย่างเขาล่ะ กระต่ายตัวที่ว่านั้นเมื่อมองเห็นว่าสิ่งที่หลบเขาเมื่อครู่ มันน่าจับกดซะขนาดนั้น ราบี้ไม่รอช้าเดินดิ่งตรงมาทางหมาป่าน้อยที่แสนซื่อเหลือเกิน
"ไม่เป็นอะไรใช่ไหม..." เจ้ากระต่ายตัวแสบส่งสายตาหวานๆให้เจ้าของดวงตากลมโต ถึงจะเป็นหมาป่า แต่ก็ยังเล็กกว่าเจ้าราวี่อยู่ดี เพราะงั้นตอนนี้ราบี้เป็นฝ่ายได้เปรียบ ส่วนเจ้าตัวเล็ก.ก็ยังใสซื่อไม่รู้สึกถึงอันตรายเลยสักนิด
"เป็นแผลนี่....มาเดี๋ยวฉันจัดการให้" แขนข้างขวามีรอยถลอกเล็กๆ แต่ก็มีเลือดซึมออกมานิดหน่อย สงสัยคงไปขูดกับหินเมื่อครู่ มือเรียวจับแขนของเขาไว้ พลางเลียแผลนั้นอย่าง...กระหาย?
"นี่...นายชื่ออะไรล่ะ"
"อเลน ครับ"
"ฉัน ราวี่"
เจ้าตัวเล็กยังพาซื่อ(บื่อ) ส่วนไอ้เจ้ากระต่ายตัวดีก็พลางแทะโลม อเลนตัวสายตา ( อเลน..แกจะรอดไหมเนี่ย ) ราวี่เดินวนรอบๆตัวร่างเล็ก แต่เจ้าหมาป่าน้อยกลับคิดว่านี่เป็นวิธีการทักทายของกระต่าย ^^" แต่พอนานๆเข้า เจ้าตัวเล็กก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่กว่าจะรู้ตัวราวี่ก็ฉวยโอกาสดึงร่างเล็กเข้าหา หมายจะประกบริมฝีปากส่งความร้อนแรงให้ แต่
โครม!!!!!!!!!!
ร่างเล็กเหวี่ยงตะกร้าถั่วงอกใส่หน้ากระต่ายหื่นโดยแรง แต่ด้วยแรงหื่น ราวี่ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด...(นี่มันกระต่ายรึอะไรมิทราบเนี่ย โค..ตรถึกเลย) เมื่อไม่มีอาวุธ หมาป่าน้อยก็ถึงทางตัน กระต่ายหื่นฉุดหมาป่าน้อยล้มลง กระโดดขึ้นคร่อมร่างเล็ก มือเรียวถูกขึงเหนือศีรษะ
"อ...อย่านะครับ..."
" ที่ไม่นี้ไม่มีใครมาช่วยหรอก วะฮ่าฮาฮา..." >> อิวี่แกเลียนแบบผู้ร้ายหนังไทยเรอะ!!....
ระหว่างที่กระต่ายหื่นพยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหมาป่าน้อยด้วยมือข้างเดียว ..
พลั่ก!!!!!!!!!!!!
ตัวอะไรอีกตัวก็โผล่ออกมากระโดดเตะ(ถีบ) ราบี้ซะกระเด็นตกน้ำอีกรอบ ร่างเล็กจัดแจงเสื้อผ้า นั่งมองผู้มาเยือนคน?ใหม่ .... แพนด้า?
...
..
.
พ...แพนด้าเรอะ!! มันจะมั่วเข้าไปใหญ่แล้วน่ะ...... แล้วไอ้จงอยบนหัวนั้นมันอะไร?
เฒ่าแพนด้ายืนนิ่งอยู่ริมธารน้ำ พลางเอากิ่งไผ่ที่ถือมาด้วยจิ้มลงในน้ำ...
"เจี๊ยก!!!! ตาจะฆ่ากันเลยเรอะ..."
กระต่ายหื่นกระโดดหลบกิ่งไผ่ที่แพนด้านั้นพุ่งแทงไม่เลิก.. แล้วยังไม่วายส่งยิ้มมาให้อีก จังหวะนั้นเฒ่าแพนด้าก็คว้ากิ่งไผ่ที่ใหญ่หว่าฟาดลงไปโดยแรง.... หลังจากนั้นก็เขี่ยเอาร่างของกระต่ายหื่นที่เลือดอาบหัวขึ้นมา และเหมือนจะนึกขึ้นได้ เลยหันกลับมามองหมาป่าน้อย
"เจ้าไม่เป็นไร..ใช่ไหม"
"เอ่อ...ครับ ......แล้ว" อเลนชี้ไปทางราวี่ที่กำลังชัก...?
"ไม่เป็นไร แค่เจ็บเล็กๆน้อยๆ โทษที่นะเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้สอนอะไรไม่รู้จักจำ " ว่าพลางแบกร่างหลานรัก?หายเข้าโพรงไป....
ราวๆ หนึ่งชั่วโมงก่อน
"เอ...แล้วไปทางไหนล่ะเนี่ย"
โคมุอิ ( ซึ่งพยายามทำตัวเองให้เป็นหนูน้อยหมวกแดง ) ลังเลกับเส้นทาง ก็ด้านหน้ามีทางอยู่สามเส้นทาง ทางซ้ายสุด....ทุ่งหญ้าเขียวขจีวามตา ทางตรงกลาง ...สวนดอกไม้นานาพันธุ์พร้อมเหล่าผีเสื้อนับร้อยนับพัน และทางขวาสุด...บรรยากาศชวนวิ่งสุดๆ งูหลากสายพันธุ์ขดตัวอยู่ตามพงหญ้า ต้นไม้ และยังมีเสียงอันน่าสะพรึงกลัวอีกต่างหาก แต่..
"ทางนี่ละกัน"
โคมุอิเลือก...ทางขวาสุด เดินตรงไปอย่างอารมณ์ดี ( นี่ยังสติดีอยู่รึเปล่าเนี่ย ? ) และไม่รู้เพราะอะไรสิงสาราสัตว์ต่างพากันถอยห่างจากโคมุอิทุกตัว ไม่เว้นแม้แต่แมลงวัน .. ผ่านไป 15 นาที โคมุอิก็หยุดลงดื้อๆ เบื้องหน้ามีป้ายปักเอาไว้...
"ระวัง...กระต่ายหื่น!!"
จากสติที่ไตร่ตรองดีแล้ว มือใหญ่คว้าป้ายที่ปักขวางทางนั้นออก.. และเดินต่อไป เบื้องหลังโคมุอิ ตัวอะไรบางอย่างส่งสายตาหื่นจัดมาทางเขา แต่โคมุอิก็ไม่รู้สึกตัว และไอ้ตัวที่ว่านั้นก็ไม่รู้ว่าเหยื่อของมันเป็นผู้ชาย....
ราวี่ปลายตามองตามชายกระโปรงที่พริ้วไหวตามการก้าวย่าง เอวคอดที่เกือบจะบาง ผิวขาวน่าเจี๊ย. ถึงจะไม่เข้าเกณฑ์เท่าที่ควร แต่ก็คงทำให้พอใจได้บ้างแหละ... เจ้าตัวดีตั้งหลัก และกระโดดพุ่งไปยังเหยื่อ!!
สาวน้อย?ที่ถูกเตะเข้ากลางหลัง หน้ากระแทกพื้นโดยแรง ตัวผู้ก่อเหตุไม่รอช้าริมพลิกตัวร่างข้างใต้หมายจะ xxx...แต่เมื่อสายตาสบพบกับดวงหน้าที่งามไปเผื่อแผ่ชาวบ้าน ราวี่ถึงกับ...
"ม.......มีตัวแบบนี้อยู่บนโลกด้วยเรอะ!!" ราวี่ถึงกับถอยฉาก อารมณ์หื่นเมื่อครู่ก็ดับลงเช่นกัน เจ้าตัวการณ์กระถดหนี ส่วนโคมุอิหลงนึกว่าเจ้ากระต่ายที่อยู่เบื้องหน้าอึ้งกับความงามของตน?..
"แหม..ตะลึงกับความงามของฉันเลยเหรอ พ่อกระต่ายน้อย"
"...อ...อย่าเข้ามานะ"
"ฉันไม่ทำอะไรหรอก"
"บ...บอกว่าอย่าเข้ามา!!" ราวี่ที่เอาแต่หนีโดยไม่ดูทาง เลยสะดุดเข้ากับก้อนหิน กลิ้งตกเขาไม่เป็นท่า
ส่วนโคมุอิก็ได้แต่ยืนดูอย่างสวยอะไรไม่ได้..
"ความงามของเรา ทำให้คนตายได้เหมือนกันนะเนี่ย หุหุ"
ส่วนทางด้านคันดะ...ก็ยังนั่งเฝ้าอยู่เบื้องหลังประตู หมายว่าโคมุอิเปิดมาเมื่อไหร่ แม่จะเสียบเป็นชิ้นเลย...
หมาป่าน้อยเดินคอตกกลับไปยังที่ที่เรียกว่าบ้าน อเลนแอบอยู่หลังพรงไม้เฝ้าสังเกตว่าเหยื่อของอาจารย์กลับไปกันหมดรึยัง แต่อยู่ดีๆมือเย็นเฉียบก็แตะที่บ่า... ร่างเล็กค่อยๆหันกลับไป สายตาที่เป็นกังวลแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม
"เจรี่ซัง!!!"
"เบาๆ สิ อเลน เจ้าพวกนั้นยังอยู่นะ" นาง?ไม้สาว? ชี้นิ้วไปยังถ้ำเบื้องหน้า
"แล้ว....คงยังไม่ได้ไปหา เขา ใช่ไหม " เจรี่เหลือบมองตระกร้าบุบๆในมือของร่างเล็ก
"ไปมาแล้วครับ แต่....ไม่กล้าพอที่จะเข้าไปหา"
ก้มหน้านิ่ง ไหล่บางไหวนิดๆ ในใจครุ่นคิดถึงแต่เขา ห่างกันแค่ประตูบานนั้น แค่ยื่นมือออกไป แค่ปลายนิ้วเท่านั้น สุดท้ายก็ไม่กล้าพอที่จะแตะต้อง ผิดหวัง แต่ต้องยอมรับเพราะตัวเอง หาใช่ใครอื่นไม่
" แหม~ ก็เล่นแต่งตัวซะแบบเนี่ย ใครเขาจะไปสนใจ ...มาเดี๋ยวเจ๊จัดให้"
ร่างเล็กกล่าวปฏิเสธ แต่เจ๊เจรี่แกก็ไม่ฟังเอาซะเลย เสื้อผ้าอาภรณ์ถูกเปลี่ยนอย่างรวดเร็วจนร่างเล็กเองยังงง
แถมตะกร้าถั่วงอกนั้น เจ๊แกยังอุตส่าเปลี่ยนให้ด้วย ร่างเล็กอยู่ในชุดหนังสีครีมอ่อน เสื้อเป็นแขนกุดแบบซิบมีขนสัตว์นิ่มตามสาบเสื้อและปลายแขนเสื้อ เอวลอยนิดๆ กางเกงก็เป็นหนังสีครีมอ่อนเช่นกัน เป็นแบบขาสั้นรัดรูปเผยให้เห็นเอวบางๆ เรียวขาเนียนนุ่ม และ สะโพกกลมกลึง ถุงเท้าสีครีมยาวเกือบถึงต้นขา มีเส้นหนังเล็กๆสวมเป็นปลอกคอด้วย ....(ไปสารภาพรัก หรือไปให้เขากินมิทราบเนี่ย)
" เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอ กล้าเข้าไว้นะจ๊ะ"
"ถ้าเกิดเขาไม่ชอบ...ละครับ" ร่างเล็กเสียงค่อย
"ไม่ลองก็ไม่รู้สิจ๊ะ กล้าๆเข้าไว้นะ ฉันต้องไม่แล้วละนัดเพื่อนสาวไว้ ...ปาร์ตี้สละโสดนะ"
"ข....ขอบคุณมากนะครับ"
เจรี่หันกลับมาส่งยิ้มให้ก่อนหายเข้าไปในต้นไม้... ร่างเล็ดคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเอง กับคำพูดของนางไม้? เรื่องแบบนี้ มันต้องเสี่ยงกันบ้างละนะ ... ร่างเล็กก็ดิ่งตรงไปยังบ้านของ...คนๆนั้น
"รินารี่!!"
"ค....ค่ะ"
"หัวหน้าแผนกไม่ได้เอาไอ้นี่ไป.." รีเวอร์ชี้ไปยังแผนที่ที่อยู่ในมือ สาวน้อยยิ้ม และตอบกลับมาอย่างเยือกเย็น
"ปล่อยพี่เขาเถอะค่ะ อยากโดดงานดีนัก" และเธอก็เดินจากไป....
ทางด้านหมาป่าน้อย..
"ช่วยด้วย!!!!!!!!"
หลังจากที่แยกกับเจรี่ได้ไม่นาน อเลนก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างตามเขามา ลางสังหรนั้นถูกต้อง ไอ้กระต่ายหื่นนั้นรีเทิร์นมาอีกแล้ว แถมคราวนี้ความหื่นยังรุนแรงกล่าวครั้งแรกอีก คงเป็นเพราะชุดใหม่นี่ด้วยมั้งถึงได้หื่นแตกขนาดนั้น ร่างเล็กเร่งสปีด แต่ก็ยังไม่เร็วพอที่จะหนีไอ้กระต่ายนั้น
"อย่าหนีว่าที่สามีสิจ้ะ......ดาร์ลิ่ง"
ยิ่งเจอคำพูดน่าสยดสยองยิ่งทำให้ร่างเล็กวิ่งติดเกียร์หมา (ก็เป็นหมานิ) แต่ราวี่ก็ใช่ย่อยยังอุตส่าเร่งฝีเทาจนเกือบจะคว้าแขนขอร่างเล็กได้...แต่อเลนหาที่กำบังได้ก่อน ราวี่ชนมันจนดาวขึ้น ร่างเล็กชะโงกหน้ามาดูกระต่ายที่เหมือนจะสลบไป(แบบนี้เค้าเรียกว่าแกล้งมิใช่เรอะ!!) แต่ต้องนี้เขาสนใจกับสิ่งกำบังนี้ต่างหาก ร่างของชายแปลกหน้า หน้าตาแปลกๆใส่หมวกทรงสูง ตัวอ้วนกลม..เหมือนพวกผู้ดีสติแต่ก็ว่าได้ คนแปลกหน้ามองร่างเล็กสลับกับกระต่ายหื่น เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
"นี่ลุง เรื่องผัวเมีย อย่ามายุ่ง!!"
"ค...ใครเป็นเมียนายมิทราบ"
"อีกเดี๋ยวก็เป็นแล้ว.."
".อ...อย่าเข้ามานะ"
อเลนหลบข้างหลังคนแปลกหน้านี่อีกครั้ง ราวี่พยายามจะเข้าหาแต่
ปัง!!!!!!!!
ลูกดอกยาสลบหนึ่งนัดฝังบนต้นคอของราวี่ คนแปลกหน้าไม่ได้พูดจาอะไร แบกราวี่ขึ้นบ่า ทิ้งอเลนให้อึ้งอยู่อย่างนั้น....
"โรส...กระผมกลับมาแล้วครับ"
"วันนี้ได้อะไรมาบ้าง พ่อขุ่นนาง" เด็กสาวตัวเล็กกระโดดเกาะพุงท่านเคาน์ท พลางเหลือบไปดูของที่อยู่เบื้องหลัง..
"กระต่ายเหรอ .."
"กระต่าย อยากเลี้ยงไหมล่ะครับ"
"ไม่เอาอ่ะ ไม่เห็นน่ารักเลย เอาไปทำอาหารเย็นดีกว่า"
"กระผมก็ว่างั้นแหละ" และแล้วราวี่ก็ไปสู่สุขคติ...อาเมน...
อเลนที่พบเหตุการณ์ระทึกขวัญและเป็นอันตรายต่อเวอร์จิ้นมามากมาย ท้ายสุดเขาก็มายืนอยู่หน้าบ้านของคันดะ มือเรียวที่ยืนไป และถอยออกมาอยู่หลายครั้ง บางครั้งก็เหมือนจะวิ่งออกจากหน้าบ้านด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็แพ้ความรู้สึกอันเปี่ยมล้มของตัวเอง เมื่อสันมือกระทบกับปานประตู แค่เสี่ยววินาที ประตูก็เปิดออก และ...
"โคมุอิ แกตาย!!!!!!!!!"
"....หว๋า......."
ปลายมุเก็นห่างจากคอหอยของร่างเล็กไม่ถึงมิลฯ ดีที่เป็นคันดะไม่งั้นอเลนคงตายไปแล้วแหง่เลย เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนไม่ใช่ไอ้เจ้าตัวกวนบาทานั้น มุเก็นจึงถูกชักกลับมา ร่างสูงพิจารณาร่างเล็กตรงหน้า...น่ารัก แต่ไอ้นิสัยปากไม่ตรงกับใจก็เลย..และอยากแกล้งก็เลย
"เดี๋ยวนี้ถั่วงอกมีหูกะหางแล้วเรอะ... พัฒนากันจริงๆ"
"ผ...ผมเป็นหมาป่า ชื่อ อเลนครับ"
แนะนำตัว หลบสายตาเจ้าของบ้าน ใบหน้าตอนนี้เริ่มแดงเรื่อๆแล้ว คันดะทีมองร่างเล็กเขินอาย ลอบยิ้มออกมา หยิบตะกร้าในมือเรียว (แอบแต๊ะอั๋งไปในตัว) เชิญร่างบางเข้าบ้าน อเลนสบตากับร่างสูงก่อนหลบอย่างทันท่วงที ย่างก้าวเล็กค่อยๆก้าวเดินเข้าไป ภายในดูเรียบง่าย มีกลิ่นเนื้อไม้อ่อนๆ บ้านแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างลงตัว
"เป็นอย่างที่คิดเลย"
"หมายความว่าไง" คันดะชะโงกหน้าถามร่างเล็ก เมื่อสายตาสบกัน อเลนก็แกล้งเสมองไปทางอื่น หูลู่ลงแสดงความเขินอาย
"ที่บ้านไม่ได้สอนมารยาทรึไง เวลาคนอื่นเขาพูดด้วยหันสบตาซะมั้งสิ" มือเรียวจับร่างเล็กให้หันกลับมา
"ก็ คันดะเป็นคนเงียบๆ เลยคิดว่าบ้านก็คงจะเป็นแบบนั้นด้วย" ร่างเล็กแอบยิ้มนิดๆ แต่สำหรับคันดะแค่นั้นก็ใจละลายแล้ว เย็นไว้ ๆ น่ารักแบบนี้ ขอแกล้งอีกนิดเถอะ...
"รู้ชื่อฉันได้ยังไง..."
"อ..เออ...ค..คือว่า" จะบอกไปตรงว่าแอบขโมยทะเบียนบ้านไปดูก็ใช่ที่ งั้นไม่ตอบดีกว่า... อเลนแสร้งทำเป็นสนใจอย่างอื่น เมื่อไม่ตอบคันดะก็ขอแกล้งสักนิดละกัน..
"หมาป่าอย่างนายคงไม่ได้มาเพื่อเอาถั่วงอกมาให้อย่างเดียวละมั้ง ....จะมากิน(เนื้อ)ฉันละสิ"
"ผ..ผมไม่ได้มีจุดประสงค์แบบนั้นนะครับ" ร่างเล็กก้าวหนีร่างสูง แต่จนแล้วจนรอดก็ถูกต้อนจนมุม ตะกร้าถั่วงอกวางไว้ที่โต๊ะรับแขก มือเรียวทั้งสองข้างแนบกับพื้นผนังที่ร่างเล็กพิงอยู่ โน้มตัวเข้าหา ลมหายใจร้อนๆเป่ารดพวงแก้มนิ่มๆ ลิ้นอุ่นเลียใบหูเบา
"งั้น ฉันกินนายเอง"
เสียงกระซิบนุ่มๆ และการกระทำเมื่อครู่ พลอยให้คนที่ไม่ประสีประสาอย่างอเลนอ่อนปวกเปียกทันตา ดีที่แขนแกร่งประคองไว้ ริมฝีปากจรดซิปพลางรูดลงอย่างง่ายดาย มือเรียวอีกข้างลูบสะโพกกลมนิ่ม คันดะเหลือบมองใบหน้าของร่างที่สั่นเทา หยดน้ำใสๆเอ่อล้นอาบแก้ม....ถ้าจะแกล้งมาไปหน่อย.. ร่างสูงปล่อยเสียงหัวเราะออกมา ทำให้ร่างเล็กเข้าใจแล้วว่าเมื่อกี้เป็นการล้อเล่น
"คนบ้า!!!"
อเลนทรุดลงกับพื้น ส่งแววตาไม่พอใจให้คันดะ แต่ร่างสูงกลับส่งยิ้มมาให้ ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีก ใบหูตั้ง หางฟูเล็กๆส่ายไปมา คันดะประครองอเลนให้ยืนขึ้น ลูบหัวเจ้าหมาป่าน้อยเล่นอย่างทะนุถนอม
"ที่หลังมาก็ไม่ต้องไปหลบๆซ่อนๆอีกละ" ว่าพลางชี้ไปยังที่ที่ร่างเล็กซ่อนเป็นประจำ อเลนหน้าเหวอ อุตสาแอบดีๆแล้วเชียวนะ ร่างเล็กชำเลืองมองคันดะอย่างสำนึกผิด
"ไหงทำหน้าแบบนั้นล่ะ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย แล้ววันนี้ต้องกลับบ้านรึเปล่า"
"ไม่มีบ้านให้กลับแล้วละครับ"
ร่างเล็กมองลอดหน้าต่างออกไป สายตาเหม่อลอยเคว้งคว้างราวกับถูกทิ้ง คันดะได้แต่เกาหัว ไอ้บ้าครอสหนีไปอีกแล้วละซิ( ปล. ที่จริงคันดะแกแอบสะกดรอยตามอเลนไปถึงบ้านเจ้าค่ะ แถมยังไปนั่งจิบชากับครอสตอนอเลนไปอยู่ด้วย เลยรู้อะไรๆเกี่ยวกับอเลนเยอะเลย : เซย์) มือเรียววางบนบ่าร่างเล็ก ออกแรงนิดๆเรียกความสนใจให้อเลนหันกลับมา
"มาอยู่กับฉันสิ"
"ห...หา" ร่างเล็กอ้าปากค้าง ฝันเป็นจริงแล้ว....
"รังเกียจรึไง"
"ป..เปล่าครับ แต่ว่าจะเป็นการรบกวนรึเปล่าครับ" คันดะโน้มตัวลงจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน ริมฝีปากอุ่นประกบกับกลีบปากบาง แตะเบาๆ ก่อนถอนออกอย่างเสียไม่ได้..
"คนที่เป็นห่วงฉันมากกว่าใครอย่างนาย ฉันต้อนรับเสมอแหละ"
"ฝากตัวด้วยนะครับ"
อเลนนั่งมองเจ้าของผมสีรัตติกาล ซึ่งรับเขาอยู่ด้วย กำลังทำโซบะให้เขากิน.... ไม่คิดว่าร่างตรงหน้าจะเข้าใจง่ายกว่าที่คิด อะไรๆก็เลยดูดีไปหมด ถึงแม้จะถูกแกล้งก็ไม่โกรธหรอก..
ถาดโซบะนำมาวางตรงหน้า แถมมีถั่วงอกโรยข้างบนอีกด้วย ...น่ากิ๊น....น่ากิน แต่มีปัญหาอยู่ว่า...
เจ้าตัวเล็กเนี่ยใช้ตะเกียบไม่เป็น.. ร่างเล็กพยายามคีบเส้นโซบะให้ได้ เมื่อคันดะหันมาเห็นก็โบกมือเป็นนัยว่า ไม่เป็นไร แต่จนแล้วจนรอดก็คีบไม่ได้..
"อ้าปากสิ"
"ค..ครับ"
อเลนหน้าแดงเรื่อๆ ทำตามอย่างว่าง่าย โซบะคำแล้วคำเล่า บรรจงป้อนให้ร่างเล็กที่กินได้ไม่หยุด เพราะไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าอเลนเลยเหมาหมดหม้อเลย
"อเลน แล้วทะเบียนบ้าน เมื่อไหร่จะเอามาคืน"
ร่างเล็กที่กำลังล้างจานถึงกับสะดุด นี่รู้ด้วยเหรอว่าเราเป็นคนเอาไป... หันมาส่งยิ้มหวานให้ แล้วก็ดึงสมุดเล่มเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ ส่งคืนให้คันดะ ( ลาก่อนสมบัติล้ำค่า...)
"พรุ่งนี้ไปอำเภอกับฉัน...จะให้เขาโอนชื่อนายมาอยู่บ้านหลังนี้..."
จังหวะที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กก็ถูกอุ้มอยู่เหนือพื้นซะแล้ว ใบหน้าของคันดะเฉียดไปทางใบหูน้อยๆ เสียงนุ่มผ่านโสตประสาทของร่างเล็ก....
"ในฐานะภรรยาเจ้าของบ้าน" ริมฝีปากนุ่มจรดบนพวงแก้ม จมูกโด่งรัง และกลีบปากหอมหวาน อเลนก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ปล่อยให้คันดะสัมผัสตามใจชอบ ....บ้านที่เคยเงียบสงบ ต่อแต่นี่ไปคงหวานขึ้นทุกวัน..
ทางด้านโคมุอิ.....
"หลงแล้วสิเรา" หลังจากเดินไปเดินมาอยู่นาน ก็กลับมายังทางสามแยกทางเดิม จากหารครุ่นคิดอยู่นาน..
"กลับดีกว่า"
และแล้วการผจญภัยของหนูน้อยหมวกแดงก็จบลง....(เป็นตัวละครที่ไม่มีบทเอาซะเลย..^^")
แต่ความรักข้ามสายพันธุ์ระหว่างมนุษย์เย็นชา กับหมาป่าแสนหวานนั้นเพิ่งเริ่มขึ้น และต้องเรียนรู้ซึ่งกันและกันอีกนาน...
"คันดะ น้านา นะครับ"....
"นั้นน่ะ รู้มาตั้งนานแล้วละ.."
end....
ตัวละคร เอาเทียบง่ายเลยละกัน
หนู้น้อยหมวกแดง --- โคมุอิ
หมาป่า(ลูกหมา) ----- อเลน
คุณยาย ------ คันดะ
นายพราน หรือ คนตัดฟืน ----พ่อขุนนางพันปี
นอกนั้น ออกมาให้เรื่องวิบัติเล่นๆ
เนื้อเรื่องเป็นไงบ้างบอกกันด้วยนะเจ้าค่ะ ( แต่งวันเดียวจบเลยไม่แน่ใจวาออกมาดีรึเปล่า)
ถ้าว่างๆจะมาต่อตอนพิเศษเจ้าค่ะ.. แต่คาดว่าอีกนาน
*****************************
Update ...อภิธานศัพท์....
น้านา = รัก ...
เพื่อใครบ่ได้ฟังเพลงป้าเบิร์ดเดี๋ยวจะไม่รู้
ps. Happy Halloween เจ้าค่ะ
Author: sesary
Category: น่าจะโรแมนติก
Pairing: kanda x allen
Rating: PG-13
Author notes: หนูน้อยหมวกแดงจะวิบัติก็คราวนี้แหละ..
********************************************************************
กริ๊ง.........................
ยามเช้าอันแสนสงบ กลิ่นยอดหญ้าอ่อนๆแผ่ฟุ้งกระจายในสายอากาศ น้ำค้างตามยอดไม้และใบหญ้าต้องกับแสงตะวัน ดูราวกับเป็นทุ่งอัญมณีใสบริสุทธิ์..
กริ๊ง........................
สายตาของเจ้าบ้านมองทอดยาวออกไปตามแนวธารน้ำเล็กทางทิศตะวันออก พลางจิบชามินท์อ่อนๆ เส้นผมสีรัตติกาลพลิ้วไหวตามแรงลม
กริ๊ง.................
สายลมอุ่นๆประทะเข้ากับแผ่นอกเปลือยเปล่า ร่างสูงหลับตาลง เดินตรงไปที่ริมหน้าต่าง และ...
"จะโทรอะไรหนักหนา ไอ้บ้าโคมุอิ!!!!!!!!"
"เอาน่า คันดะคุง...เช้าๆแบบนี้อย่างอารมณ์เสียสิ "
"จะมีไอ้บ้าหน้าไหนเหมือนแกอีกละ โทรมากตั้ง 30 กว่าครั้งตั้งแต่เช้าเนี่ย.."
"ก็...จะบอกว่าวันนี้จะแวะไปทักทายก็เท่านั้นเอง"
"ไม่ต้องมา!!!!!!"
"ไม่ต้องดีใจอะไรขนาดนั้นก็ได้.."
"ใครว่าดีใจ ไม่ต้องมาเหยียบที่นี่เลยนะเฟร้ย!"
"คงไปถึงประมาณสายๆหน่อยนะ"
"เดี๋ยวแม่เอามุเก็นเสียบติดข้างฝาเลย!!!!"
"แล้วเจอกันนะจ้ะ คันดะคุง......ตรู๊ด..ตรู๊ด...ตรู๊ด"..
โคมุอิวางสายไปอย่างอารมณ์ดี แต่สำหรับคันดะ วันนี้ความซวยมากเยือนแต่เช้าเลย.... หูโทรศัพท์กลายเป็นเศษฝุ่นด้วยแรงโกรธ บรรยากาศยานเช้าที่แสนดี หายจากความทรงจำในทันที แล้ววันนี้ไอ้เจ้าตะกร้าถั่วงอกปริศนาที่วางอยู่หน้าบ้านเป็นประจำ ก็ยังไม่มีอีกต่างหาก ( เครียด x 2) มือเรียวกำมุเก็นแน่น แถมยังแผ่รังสีอำมหิตออกมาอีกต่างหาก ถ้ามาแม่จะเสียบให้หมดสภาพความเป็นคนเลย คอยดู!!!! (โคมุอิเอ่ย...ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแน่ๆ)
***
"รินารี่..พี่จะไปหาคันดะ ฝากทางนี้ด้วยนะ.."
"ไอ้คุณหัวหน้าแผนก คราวนี้ไม่ปล่อยให้หนีไปเป็นอันขาด" รีเวอร์และคนอื่นๆวิ่งไล่จับโคมุอิที่กระโดดเต้นบัลเลย์รอบห้อง แต่ก็ไม่สามารถจับไอ้คุณหัวหน้าแผนกได้ ส่วนรินารี่ก็ได้แต่ยืนปวดกาบาลอยู่อย่างเคย (พี่ตรู...) ระหว่างที่กระโดดไปกระโดดมาโคมุอิก็จัดแจงเปลี่ยนชุดเรียบร้อย
"ห...หัวหน้าแผนก ..น นั้นมัน" ด้วยความตกใจจากชุดที่โคมุอิสวมใส่ รีเวอร์ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง ไอ้คุณหัวหน้าแผนกหันมาทำหน้าเครียด
"ใช่แล้ว.ทุกท่าน ฉันคือ...หนูน้อยหมวกแดง"
ความเงียบเข้าครอบคลุมห้องชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนที่ต่างคนจะกลับไปทำงานของตนต่อ รีเวอร์ก็เช่นกัน ส่วนรินารี...ปวดกาบาล x2 เจ้าค่ะ
***
อีกฟากหนึ่ง ณ ที่ๆแสนสงบ หมาป่าตัวน้อยนั่งกอดเข่า สีหน้าดูเครียดๆ ก็แน่ละตื่นเช้ามาไอ้อาจารย์ตัวดี
ทิ้งเขาไว้อีกแล้ว ครั้งก่อนกว่าจะตามตัวเจอก็แทบแย่ นี้ยังไม่ถึงอาทิตย์ก็หนีไปอีก แล้วยังทิ้งคู่ขาไว้ซะเต็มรัง(บ้าน) ดีนะที่รีบหนีออกมาได้ไม่งั้น เวอร์จิ้นที่เก็บไว้เป็นแรมปีถูกพรากไปแน่ จดหมายของอาจารย์ตัวแสบถูกแกะออกอย่างไม่ไยดี..
ถึงอเลน....
ฉันเบื่อที่นี้แล้ว..เคะแถวนี้ไม่ได้ดังใจเลยสักคน ไปละ...
ปล. ไม่ต้องห่วง แกยังเวอร์จิ้นอยู่ ฉันไม่ยุ่งกับเด็กอย่างแกหรอก
ปล.2 ใครมาทวงหนี้..รู้นะว่าต้องทำยังไง
ปล.3 หาผู้ชายดีๆซักคน แล้วทำตามที่ฉันสอนละ...
ครอส มาเรีย
นั้นคือความเครียดที่หนึ่ง และนี่คือความเครียดที่สอง ตอนแรกก็ตัดสินใจว่าจะเปิดเผยตัววันนี้แหละ แต่พอเอาเข้าจริงก็ไม่กล้า เพราะกลัวว่าถ้าเกิดคนๆนั้นไม่ชอบเขาละ ไม่ถูกไล่ออกมารึไง แถมเมื่อตอนเช้ายิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย ด้วยความตกใจเลยเผลอหยิบตะกร้าที่เอาไปให้กลับมาซะนี้ เจ้าตัวเล็กจ้องตะกร้าที่เต็มไปด้วยถั่วงอก พลางทำหน้าเศร้า ' เขาจะเกลียดเราไหม ' เจ้าตัวเล็กเดินไปตามธารน้ำอย่าปลงๆ พลางแกว่งตะกร้าถั่วงอกไปมา แต่อยู่ดีๆเจ้าตัวเล็กก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างวิ่งตรงมาทางเขา....
"ข้างหน้า...หลบเร็ว!!!!!"
ด้วยหูที่ไวต่อเสียง(ก็เป็นหมานิ) จึงหลบตัวอะไรสักอย่างที่กลิ้งตกลงไปในธารน้ำ เจ้าตัวเล็กที่อึ้งอยู่พยายามรวบรวมสติ เพ่งมองไปในธารน้ำ หูสีขาวยาวๆ หางกลมๆสั้นๆ นั้นมันกระต่ายไม่ใช่เรอะ!!!!! แล้วทำไมตัวมันใหญ่กว่าหมาป่าอย่างเขาล่ะ กระต่ายตัวที่ว่านั้นเมื่อมองเห็นว่าสิ่งที่หลบเขาเมื่อครู่ มันน่าจับกดซะขนาดนั้น ราบี้ไม่รอช้าเดินดิ่งตรงมาทางหมาป่าน้อยที่แสนซื่อเหลือเกิน
"ไม่เป็นอะไรใช่ไหม..." เจ้ากระต่ายตัวแสบส่งสายตาหวานๆให้เจ้าของดวงตากลมโต ถึงจะเป็นหมาป่า แต่ก็ยังเล็กกว่าเจ้าราวี่อยู่ดี เพราะงั้นตอนนี้ราบี้เป็นฝ่ายได้เปรียบ ส่วนเจ้าตัวเล็ก.ก็ยังใสซื่อไม่รู้สึกถึงอันตรายเลยสักนิด
"เป็นแผลนี่....มาเดี๋ยวฉันจัดการให้" แขนข้างขวามีรอยถลอกเล็กๆ แต่ก็มีเลือดซึมออกมานิดหน่อย สงสัยคงไปขูดกับหินเมื่อครู่ มือเรียวจับแขนของเขาไว้ พลางเลียแผลนั้นอย่าง...กระหาย?
"นี่...นายชื่ออะไรล่ะ"
"อเลน ครับ"
"ฉัน ราวี่"
เจ้าตัวเล็กยังพาซื่อ(บื่อ) ส่วนไอ้เจ้ากระต่ายตัวดีก็พลางแทะโลม อเลนตัวสายตา ( อเลน..แกจะรอดไหมเนี่ย ) ราวี่เดินวนรอบๆตัวร่างเล็ก แต่เจ้าหมาป่าน้อยกลับคิดว่านี่เป็นวิธีการทักทายของกระต่าย ^^" แต่พอนานๆเข้า เจ้าตัวเล็กก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่กว่าจะรู้ตัวราวี่ก็ฉวยโอกาสดึงร่างเล็กเข้าหา หมายจะประกบริมฝีปากส่งความร้อนแรงให้ แต่
โครม!!!!!!!!!!
ร่างเล็กเหวี่ยงตะกร้าถั่วงอกใส่หน้ากระต่ายหื่นโดยแรง แต่ด้วยแรงหื่น ราวี่ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด...(นี่มันกระต่ายรึอะไรมิทราบเนี่ย โค..ตรถึกเลย) เมื่อไม่มีอาวุธ หมาป่าน้อยก็ถึงทางตัน กระต่ายหื่นฉุดหมาป่าน้อยล้มลง กระโดดขึ้นคร่อมร่างเล็ก มือเรียวถูกขึงเหนือศีรษะ
"อ...อย่านะครับ..."
" ที่ไม่นี้ไม่มีใครมาช่วยหรอก วะฮ่าฮาฮา..." >> อิวี่แกเลียนแบบผู้ร้ายหนังไทยเรอะ!!....
ระหว่างที่กระต่ายหื่นพยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหมาป่าน้อยด้วยมือข้างเดียว ..
พลั่ก!!!!!!!!!!!!
ตัวอะไรอีกตัวก็โผล่ออกมากระโดดเตะ(ถีบ) ราบี้ซะกระเด็นตกน้ำอีกรอบ ร่างเล็กจัดแจงเสื้อผ้า นั่งมองผู้มาเยือนคน?ใหม่ .... แพนด้า?
...
..
.
พ...แพนด้าเรอะ!! มันจะมั่วเข้าไปใหญ่แล้วน่ะ...... แล้วไอ้จงอยบนหัวนั้นมันอะไร?
เฒ่าแพนด้ายืนนิ่งอยู่ริมธารน้ำ พลางเอากิ่งไผ่ที่ถือมาด้วยจิ้มลงในน้ำ...
"เจี๊ยก!!!! ตาจะฆ่ากันเลยเรอะ..."
กระต่ายหื่นกระโดดหลบกิ่งไผ่ที่แพนด้านั้นพุ่งแทงไม่เลิก.. แล้วยังไม่วายส่งยิ้มมาให้อีก จังหวะนั้นเฒ่าแพนด้าก็คว้ากิ่งไผ่ที่ใหญ่หว่าฟาดลงไปโดยแรง.... หลังจากนั้นก็เขี่ยเอาร่างของกระต่ายหื่นที่เลือดอาบหัวขึ้นมา และเหมือนจะนึกขึ้นได้ เลยหันกลับมามองหมาป่าน้อย
"เจ้าไม่เป็นไร..ใช่ไหม"
"เอ่อ...ครับ ......แล้ว" อเลนชี้ไปทางราวี่ที่กำลังชัก...?
"ไม่เป็นไร แค่เจ็บเล็กๆน้อยๆ โทษที่นะเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้สอนอะไรไม่รู้จักจำ " ว่าพลางแบกร่างหลานรัก?หายเข้าโพรงไป....
***
ราวๆ หนึ่งชั่วโมงก่อน
"เอ...แล้วไปทางไหนล่ะเนี่ย"
โคมุอิ ( ซึ่งพยายามทำตัวเองให้เป็นหนูน้อยหมวกแดง ) ลังเลกับเส้นทาง ก็ด้านหน้ามีทางอยู่สามเส้นทาง ทางซ้ายสุด....ทุ่งหญ้าเขียวขจีวามตา ทางตรงกลาง ...สวนดอกไม้นานาพันธุ์พร้อมเหล่าผีเสื้อนับร้อยนับพัน และทางขวาสุด...บรรยากาศชวนวิ่งสุดๆ งูหลากสายพันธุ์ขดตัวอยู่ตามพงหญ้า ต้นไม้ และยังมีเสียงอันน่าสะพรึงกลัวอีกต่างหาก แต่..
"ทางนี่ละกัน"
โคมุอิเลือก...ทางขวาสุด เดินตรงไปอย่างอารมณ์ดี ( นี่ยังสติดีอยู่รึเปล่าเนี่ย ? ) และไม่รู้เพราะอะไรสิงสาราสัตว์ต่างพากันถอยห่างจากโคมุอิทุกตัว ไม่เว้นแม้แต่แมลงวัน .. ผ่านไป 15 นาที โคมุอิก็หยุดลงดื้อๆ เบื้องหน้ามีป้ายปักเอาไว้...
"ระวัง...กระต่ายหื่น!!"
จากสติที่ไตร่ตรองดีแล้ว มือใหญ่คว้าป้ายที่ปักขวางทางนั้นออก.. และเดินต่อไป เบื้องหลังโคมุอิ ตัวอะไรบางอย่างส่งสายตาหื่นจัดมาทางเขา แต่โคมุอิก็ไม่รู้สึกตัว และไอ้ตัวที่ว่านั้นก็ไม่รู้ว่าเหยื่อของมันเป็นผู้ชาย....
ราวี่ปลายตามองตามชายกระโปรงที่พริ้วไหวตามการก้าวย่าง เอวคอดที่เกือบจะบาง ผิวขาวน่าเจี๊ย. ถึงจะไม่เข้าเกณฑ์เท่าที่ควร แต่ก็คงทำให้พอใจได้บ้างแหละ... เจ้าตัวดีตั้งหลัก และกระโดดพุ่งไปยังเหยื่อ!!
สาวน้อย?ที่ถูกเตะเข้ากลางหลัง หน้ากระแทกพื้นโดยแรง ตัวผู้ก่อเหตุไม่รอช้าริมพลิกตัวร่างข้างใต้หมายจะ xxx...แต่เมื่อสายตาสบพบกับดวงหน้าที่งามไปเผื่อแผ่ชาวบ้าน ราวี่ถึงกับ...
"ม.......มีตัวแบบนี้อยู่บนโลกด้วยเรอะ!!" ราวี่ถึงกับถอยฉาก อารมณ์หื่นเมื่อครู่ก็ดับลงเช่นกัน เจ้าตัวการณ์กระถดหนี ส่วนโคมุอิหลงนึกว่าเจ้ากระต่ายที่อยู่เบื้องหน้าอึ้งกับความงามของตน?..
"แหม..ตะลึงกับความงามของฉันเลยเหรอ พ่อกระต่ายน้อย"
"...อ...อย่าเข้ามานะ"
"ฉันไม่ทำอะไรหรอก"
"บ...บอกว่าอย่าเข้ามา!!" ราวี่ที่เอาแต่หนีโดยไม่ดูทาง เลยสะดุดเข้ากับก้อนหิน กลิ้งตกเขาไม่เป็นท่า
ส่วนโคมุอิก็ได้แต่ยืนดูอย่างสวยอะไรไม่ได้..
"ความงามของเรา ทำให้คนตายได้เหมือนกันนะเนี่ย หุหุ"
ส่วนทางด้านคันดะ...ก็ยังนั่งเฝ้าอยู่เบื้องหลังประตู หมายว่าโคมุอิเปิดมาเมื่อไหร่ แม่จะเสียบเป็นชิ้นเลย...
***
หมาป่าน้อยเดินคอตกกลับไปยังที่ที่เรียกว่าบ้าน อเลนแอบอยู่หลังพรงไม้เฝ้าสังเกตว่าเหยื่อของอาจารย์กลับไปกันหมดรึยัง แต่อยู่ดีๆมือเย็นเฉียบก็แตะที่บ่า... ร่างเล็กค่อยๆหันกลับไป สายตาที่เป็นกังวลแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม
"เจรี่ซัง!!!"
"เบาๆ สิ อเลน เจ้าพวกนั้นยังอยู่นะ" นาง?ไม้สาว? ชี้นิ้วไปยังถ้ำเบื้องหน้า
"แล้ว....คงยังไม่ได้ไปหา เขา ใช่ไหม " เจรี่เหลือบมองตระกร้าบุบๆในมือของร่างเล็ก
"ไปมาแล้วครับ แต่....ไม่กล้าพอที่จะเข้าไปหา"
ก้มหน้านิ่ง ไหล่บางไหวนิดๆ ในใจครุ่นคิดถึงแต่เขา ห่างกันแค่ประตูบานนั้น แค่ยื่นมือออกไป แค่ปลายนิ้วเท่านั้น สุดท้ายก็ไม่กล้าพอที่จะแตะต้อง ผิดหวัง แต่ต้องยอมรับเพราะตัวเอง หาใช่ใครอื่นไม่
" แหม~ ก็เล่นแต่งตัวซะแบบเนี่ย ใครเขาจะไปสนใจ ...มาเดี๋ยวเจ๊จัดให้"
ร่างเล็กกล่าวปฏิเสธ แต่เจ๊เจรี่แกก็ไม่ฟังเอาซะเลย เสื้อผ้าอาภรณ์ถูกเปลี่ยนอย่างรวดเร็วจนร่างเล็กเองยังงง
แถมตะกร้าถั่วงอกนั้น เจ๊แกยังอุตส่าเปลี่ยนให้ด้วย ร่างเล็กอยู่ในชุดหนังสีครีมอ่อน เสื้อเป็นแขนกุดแบบซิบมีขนสัตว์นิ่มตามสาบเสื้อและปลายแขนเสื้อ เอวลอยนิดๆ กางเกงก็เป็นหนังสีครีมอ่อนเช่นกัน เป็นแบบขาสั้นรัดรูปเผยให้เห็นเอวบางๆ เรียวขาเนียนนุ่ม และ สะโพกกลมกลึง ถุงเท้าสีครีมยาวเกือบถึงต้นขา มีเส้นหนังเล็กๆสวมเป็นปลอกคอด้วย ....(ไปสารภาพรัก หรือไปให้เขากินมิทราบเนี่ย)
" เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอ กล้าเข้าไว้นะจ๊ะ"
"ถ้าเกิดเขาไม่ชอบ...ละครับ" ร่างเล็กเสียงค่อย
"ไม่ลองก็ไม่รู้สิจ๊ะ กล้าๆเข้าไว้นะ ฉันต้องไม่แล้วละนัดเพื่อนสาวไว้ ...ปาร์ตี้สละโสดนะ"
"ข....ขอบคุณมากนะครับ"
เจรี่หันกลับมาส่งยิ้มให้ก่อนหายเข้าไปในต้นไม้... ร่างเล็ดคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเอง กับคำพูดของนางไม้? เรื่องแบบนี้ มันต้องเสี่ยงกันบ้างละนะ ... ร่างเล็กก็ดิ่งตรงไปยังบ้านของ...คนๆนั้น
***
"รินารี่!!"
"ค....ค่ะ"
"หัวหน้าแผนกไม่ได้เอาไอ้นี่ไป.." รีเวอร์ชี้ไปยังแผนที่ที่อยู่ในมือ สาวน้อยยิ้ม และตอบกลับมาอย่างเยือกเย็น
"ปล่อยพี่เขาเถอะค่ะ อยากโดดงานดีนัก" และเธอก็เดินจากไป....
***
ทางด้านหมาป่าน้อย..
"ช่วยด้วย!!!!!!!!"
หลังจากที่แยกกับเจรี่ได้ไม่นาน อเลนก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างตามเขามา ลางสังหรนั้นถูกต้อง ไอ้กระต่ายหื่นนั้นรีเทิร์นมาอีกแล้ว แถมคราวนี้ความหื่นยังรุนแรงกล่าวครั้งแรกอีก คงเป็นเพราะชุดใหม่นี่ด้วยมั้งถึงได้หื่นแตกขนาดนั้น ร่างเล็กเร่งสปีด แต่ก็ยังไม่เร็วพอที่จะหนีไอ้กระต่ายนั้น
"อย่าหนีว่าที่สามีสิจ้ะ......ดาร์ลิ่ง"
ยิ่งเจอคำพูดน่าสยดสยองยิ่งทำให้ร่างเล็กวิ่งติดเกียร์หมา (ก็เป็นหมานิ) แต่ราวี่ก็ใช่ย่อยยังอุตส่าเร่งฝีเทาจนเกือบจะคว้าแขนขอร่างเล็กได้...แต่อเลนหาที่กำบังได้ก่อน ราวี่ชนมันจนดาวขึ้น ร่างเล็กชะโงกหน้ามาดูกระต่ายที่เหมือนจะสลบไป(แบบนี้เค้าเรียกว่าแกล้งมิใช่เรอะ!!) แต่ต้องนี้เขาสนใจกับสิ่งกำบังนี้ต่างหาก ร่างของชายแปลกหน้า หน้าตาแปลกๆใส่หมวกทรงสูง ตัวอ้วนกลม..เหมือนพวกผู้ดีสติแต่ก็ว่าได้ คนแปลกหน้ามองร่างเล็กสลับกับกระต่ายหื่น เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
"นี่ลุง เรื่องผัวเมีย อย่ามายุ่ง!!"
"ค...ใครเป็นเมียนายมิทราบ"
"อีกเดี๋ยวก็เป็นแล้ว.."
".อ...อย่าเข้ามานะ"
อเลนหลบข้างหลังคนแปลกหน้านี่อีกครั้ง ราวี่พยายามจะเข้าหาแต่
ปัง!!!!!!!!
ลูกดอกยาสลบหนึ่งนัดฝังบนต้นคอของราวี่ คนแปลกหน้าไม่ได้พูดจาอะไร แบกราวี่ขึ้นบ่า ทิ้งอเลนให้อึ้งอยู่อย่างนั้น....
***
"โรส...กระผมกลับมาแล้วครับ"
"วันนี้ได้อะไรมาบ้าง พ่อขุ่นนาง" เด็กสาวตัวเล็กกระโดดเกาะพุงท่านเคาน์ท พลางเหลือบไปดูของที่อยู่เบื้องหลัง..
"กระต่ายเหรอ .."
"กระต่าย อยากเลี้ยงไหมล่ะครับ"
"ไม่เอาอ่ะ ไม่เห็นน่ารักเลย เอาไปทำอาหารเย็นดีกว่า"
"กระผมก็ว่างั้นแหละ" และแล้วราวี่ก็ไปสู่สุขคติ...อาเมน...
***
อเลนที่พบเหตุการณ์ระทึกขวัญและเป็นอันตรายต่อเวอร์จิ้นมามากมาย ท้ายสุดเขาก็มายืนอยู่หน้าบ้านของคันดะ มือเรียวที่ยืนไป และถอยออกมาอยู่หลายครั้ง บางครั้งก็เหมือนจะวิ่งออกจากหน้าบ้านด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายก็แพ้ความรู้สึกอันเปี่ยมล้มของตัวเอง เมื่อสันมือกระทบกับปานประตู แค่เสี่ยววินาที ประตูก็เปิดออก และ...
"โคมุอิ แกตาย!!!!!!!!!"
"....หว๋า......."
ปลายมุเก็นห่างจากคอหอยของร่างเล็กไม่ถึงมิลฯ ดีที่เป็นคันดะไม่งั้นอเลนคงตายไปแล้วแหง่เลย เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนไม่ใช่ไอ้เจ้าตัวกวนบาทานั้น มุเก็นจึงถูกชักกลับมา ร่างสูงพิจารณาร่างเล็กตรงหน้า...น่ารัก แต่ไอ้นิสัยปากไม่ตรงกับใจก็เลย..และอยากแกล้งก็เลย
"เดี๋ยวนี้ถั่วงอกมีหูกะหางแล้วเรอะ... พัฒนากันจริงๆ"
"ผ...ผมเป็นหมาป่า ชื่อ อเลนครับ"
แนะนำตัว หลบสายตาเจ้าของบ้าน ใบหน้าตอนนี้เริ่มแดงเรื่อๆแล้ว คันดะทีมองร่างเล็กเขินอาย ลอบยิ้มออกมา หยิบตะกร้าในมือเรียว (แอบแต๊ะอั๋งไปในตัว) เชิญร่างบางเข้าบ้าน อเลนสบตากับร่างสูงก่อนหลบอย่างทันท่วงที ย่างก้าวเล็กค่อยๆก้าวเดินเข้าไป ภายในดูเรียบง่าย มีกลิ่นเนื้อไม้อ่อนๆ บ้านแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างลงตัว
"เป็นอย่างที่คิดเลย"
"หมายความว่าไง" คันดะชะโงกหน้าถามร่างเล็ก เมื่อสายตาสบกัน อเลนก็แกล้งเสมองไปทางอื่น หูลู่ลงแสดงความเขินอาย
"ที่บ้านไม่ได้สอนมารยาทรึไง เวลาคนอื่นเขาพูดด้วยหันสบตาซะมั้งสิ" มือเรียวจับร่างเล็กให้หันกลับมา
"ก็ คันดะเป็นคนเงียบๆ เลยคิดว่าบ้านก็คงจะเป็นแบบนั้นด้วย" ร่างเล็กแอบยิ้มนิดๆ แต่สำหรับคันดะแค่นั้นก็ใจละลายแล้ว เย็นไว้ ๆ น่ารักแบบนี้ ขอแกล้งอีกนิดเถอะ...
"รู้ชื่อฉันได้ยังไง..."
"อ..เออ...ค..คือว่า" จะบอกไปตรงว่าแอบขโมยทะเบียนบ้านไปดูก็ใช่ที่ งั้นไม่ตอบดีกว่า... อเลนแสร้งทำเป็นสนใจอย่างอื่น เมื่อไม่ตอบคันดะก็ขอแกล้งสักนิดละกัน..
"หมาป่าอย่างนายคงไม่ได้มาเพื่อเอาถั่วงอกมาให้อย่างเดียวละมั้ง ....จะมากิน(เนื้อ)ฉันละสิ"
"ผ..ผมไม่ได้มีจุดประสงค์แบบนั้นนะครับ" ร่างเล็กก้าวหนีร่างสูง แต่จนแล้วจนรอดก็ถูกต้อนจนมุม ตะกร้าถั่วงอกวางไว้ที่โต๊ะรับแขก มือเรียวทั้งสองข้างแนบกับพื้นผนังที่ร่างเล็กพิงอยู่ โน้มตัวเข้าหา ลมหายใจร้อนๆเป่ารดพวงแก้มนิ่มๆ ลิ้นอุ่นเลียใบหูเบา
"งั้น ฉันกินนายเอง"
เสียงกระซิบนุ่มๆ และการกระทำเมื่อครู่ พลอยให้คนที่ไม่ประสีประสาอย่างอเลนอ่อนปวกเปียกทันตา ดีที่แขนแกร่งประคองไว้ ริมฝีปากจรดซิปพลางรูดลงอย่างง่ายดาย มือเรียวอีกข้างลูบสะโพกกลมนิ่ม คันดะเหลือบมองใบหน้าของร่างที่สั่นเทา หยดน้ำใสๆเอ่อล้นอาบแก้ม....ถ้าจะแกล้งมาไปหน่อย.. ร่างสูงปล่อยเสียงหัวเราะออกมา ทำให้ร่างเล็กเข้าใจแล้วว่าเมื่อกี้เป็นการล้อเล่น
"คนบ้า!!!"
อเลนทรุดลงกับพื้น ส่งแววตาไม่พอใจให้คันดะ แต่ร่างสูงกลับส่งยิ้มมาให้ ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีก ใบหูตั้ง หางฟูเล็กๆส่ายไปมา คันดะประครองอเลนให้ยืนขึ้น ลูบหัวเจ้าหมาป่าน้อยเล่นอย่างทะนุถนอม
"ที่หลังมาก็ไม่ต้องไปหลบๆซ่อนๆอีกละ" ว่าพลางชี้ไปยังที่ที่ร่างเล็กซ่อนเป็นประจำ อเลนหน้าเหวอ อุตสาแอบดีๆแล้วเชียวนะ ร่างเล็กชำเลืองมองคันดะอย่างสำนึกผิด
"ไหงทำหน้าแบบนั้นล่ะ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย แล้ววันนี้ต้องกลับบ้านรึเปล่า"
"ไม่มีบ้านให้กลับแล้วละครับ"
ร่างเล็กมองลอดหน้าต่างออกไป สายตาเหม่อลอยเคว้งคว้างราวกับถูกทิ้ง คันดะได้แต่เกาหัว ไอ้บ้าครอสหนีไปอีกแล้วละซิ( ปล. ที่จริงคันดะแกแอบสะกดรอยตามอเลนไปถึงบ้านเจ้าค่ะ แถมยังไปนั่งจิบชากับครอสตอนอเลนไปอยู่ด้วย เลยรู้อะไรๆเกี่ยวกับอเลนเยอะเลย : เซย์) มือเรียววางบนบ่าร่างเล็ก ออกแรงนิดๆเรียกความสนใจให้อเลนหันกลับมา
"มาอยู่กับฉันสิ"
"ห...หา" ร่างเล็กอ้าปากค้าง ฝันเป็นจริงแล้ว....
"รังเกียจรึไง"
"ป..เปล่าครับ แต่ว่าจะเป็นการรบกวนรึเปล่าครับ" คันดะโน้มตัวลงจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน ริมฝีปากอุ่นประกบกับกลีบปากบาง แตะเบาๆ ก่อนถอนออกอย่างเสียไม่ได้..
"คนที่เป็นห่วงฉันมากกว่าใครอย่างนาย ฉันต้อนรับเสมอแหละ"
"ฝากตัวด้วยนะครับ"
***
อเลนนั่งมองเจ้าของผมสีรัตติกาล ซึ่งรับเขาอยู่ด้วย กำลังทำโซบะให้เขากิน.... ไม่คิดว่าร่างตรงหน้าจะเข้าใจง่ายกว่าที่คิด อะไรๆก็เลยดูดีไปหมด ถึงแม้จะถูกแกล้งก็ไม่โกรธหรอก..
ถาดโซบะนำมาวางตรงหน้า แถมมีถั่วงอกโรยข้างบนอีกด้วย ...น่ากิ๊น....น่ากิน แต่มีปัญหาอยู่ว่า...
เจ้าตัวเล็กเนี่ยใช้ตะเกียบไม่เป็น.. ร่างเล็กพยายามคีบเส้นโซบะให้ได้ เมื่อคันดะหันมาเห็นก็โบกมือเป็นนัยว่า ไม่เป็นไร แต่จนแล้วจนรอดก็คีบไม่ได้..
"อ้าปากสิ"
"ค..ครับ"
อเลนหน้าแดงเรื่อๆ ทำตามอย่างว่าง่าย โซบะคำแล้วคำเล่า บรรจงป้อนให้ร่างเล็กที่กินได้ไม่หยุด เพราะไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าอเลนเลยเหมาหมดหม้อเลย
"อเลน แล้วทะเบียนบ้าน เมื่อไหร่จะเอามาคืน"
ร่างเล็กที่กำลังล้างจานถึงกับสะดุด นี่รู้ด้วยเหรอว่าเราเป็นคนเอาไป... หันมาส่งยิ้มหวานให้ แล้วก็ดึงสมุดเล่มเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ ส่งคืนให้คันดะ ( ลาก่อนสมบัติล้ำค่า...)
"พรุ่งนี้ไปอำเภอกับฉัน...จะให้เขาโอนชื่อนายมาอยู่บ้านหลังนี้..."
จังหวะที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กก็ถูกอุ้มอยู่เหนือพื้นซะแล้ว ใบหน้าของคันดะเฉียดไปทางใบหูน้อยๆ เสียงนุ่มผ่านโสตประสาทของร่างเล็ก....
"ในฐานะภรรยาเจ้าของบ้าน" ริมฝีปากนุ่มจรดบนพวงแก้ม จมูกโด่งรัง และกลีบปากหอมหวาน อเลนก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ปล่อยให้คันดะสัมผัสตามใจชอบ ....บ้านที่เคยเงียบสงบ ต่อแต่นี่ไปคงหวานขึ้นทุกวัน..
***
ทางด้านโคมุอิ.....
"หลงแล้วสิเรา" หลังจากเดินไปเดินมาอยู่นาน ก็กลับมายังทางสามแยกทางเดิม จากหารครุ่นคิดอยู่นาน..
"กลับดีกว่า"
และแล้วการผจญภัยของหนูน้อยหมวกแดงก็จบลง....(เป็นตัวละครที่ไม่มีบทเอาซะเลย..^^")
แต่ความรักข้ามสายพันธุ์ระหว่างมนุษย์เย็นชา กับหมาป่าแสนหวานนั้นเพิ่งเริ่มขึ้น และต้องเรียนรู้ซึ่งกันและกันอีกนาน...
"คันดะ น้านา นะครับ"....
"นั้นน่ะ รู้มาตั้งนานแล้วละ.."
end....
***
ตัวละคร เอาเทียบง่ายเลยละกัน
หนู้น้อยหมวกแดง --- โคมุอิ
หมาป่า(ลูกหมา) ----- อเลน
คุณยาย ------ คันดะ
นายพราน หรือ คนตัดฟืน ----พ่อขุนนางพันปี
นอกนั้น ออกมาให้เรื่องวิบัติเล่นๆ
เนื้อเรื่องเป็นไงบ้างบอกกันด้วยนะเจ้าค่ะ ( แต่งวันเดียวจบเลยไม่แน่ใจวาออกมาดีรึเปล่า)
ถ้าว่างๆจะมาต่อตอนพิเศษเจ้าค่ะ.. แต่คาดว่าอีกนาน
*****************************
Update ...อภิธานศัพท์....
น้านา = รัก ...
เพื่อใครบ่ได้ฟังเพลงป้าเบิร์ดเดี๋ยวจะไม่รู้
ps. Happy Halloween เจ้าค่ะ
